คิดถึง..

การกลับมาของผมในรอบหลายเดือนนี้

มีเรื่องราวมากมายที่อยากจะเขียน

แต่ก็ดันลงไปใน Facebook ซะหมด 555+

คิดถึงที่นี่จัง...

วันที่ 30 พฤษภาคม 2552 ผมได้ก้าวสู่การเป็นนักศึกษา
มหาวิทยาลัยรังสิตเป็นครั้งแรก และเป็นครั้งแรกที่ได้เจอเพื่อน ๆ
เริ่มตั้งแต่ เจมส์ มะปราง ติ๊ต่าง กิ๊ก โต แอน เราจำได้ว่าเราติดฝน
อยู่กับพวกเธอที่ตึก 1 นะ ^^

ตอนนี้ผ่านมา 1 ปีแล้วนะพวกเธอ

1 ปีผ่านไป อะไรๆ มันก็เปลี่ยน บางคนย้ายสาขา บางคนก็กลับทะเลาะกัน
ไม่มองหน้ากันในที่สุด แล้วไหนจะเรื่องที่เราจะต้องแยกคณะกัน...
ไม่เป็นไร อย่างน้อยเราก็มาจากที่เดียวกัน ต้นตระกูลเราคือ "ศิลปกรรม"

ตอนนี้ผมมีพี่รหัสอยู่คนนึง พี่ผมไม่รวยหรอก ไม่มีตังเลี้ยงข้าวเลี้ยงเหล้าผมหรอก
เคยเลี้ยงมากสุดก็แค่ ข้าวไข่เจียว ถึงแม้จะกินข้าวไข่เจียว แต่มันก็สนิทกันนะ
ถ้าพาไปกินอาหารดี ๆ แพง ๆ แล้วความสัมพันธ์ของสายรหัสมันจบแค่ค่าอาหารมื้อนั้น
มันก็คงไม่มีประโยชน์อะไร อยากบอกพี่ว่า ไม่เป็นไรเว้ยพี่ ความเป็นพี่น้องกัน
มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับการพาไปกินของแพง หรือ ซื้อของมาเทคแคร์ แต่มันอยู่ที่ความ
สนิทใจที่จะปรึกษากันต่างหากเว้ย กันย์เป็นลูกคนเดียววะพี่ แต่ตอนนี้กันย์มีพี่แล้วเว้ย..

และผมก็มีพี่อีกคนนึง คนนี้ก็ไม่รวย ไม่ค่อยเลี้ยงข้าวเราหรอก แถมออกจะเป็นคนนิ่ง ๆ
แต่สิ่งที่พี่ให้แมร่งมากกว่าข้าวหนึ่งมื้อหรือเหล้าสักกลมอีกวะ จากเด็กที่มันไม่รู้จริง ๆ
ว่าสาขาที่มันเรียนมันใช่ตัวมันรึเปล่า พี่ทำให้มันหาตัวเองเจอ แล้วย้ายสาขาไปในที่สุด
พี่แมร่ง ไอดอล ผมเลย ขอบคุณครับ พี่อาร์ม ^^